Geleidende polymeren vereisen strikte controle van de omgevingsomstandigheden tijdens opslag om hun geleidbaarheid en chemische stabiliteit te behouden. Ten eerste is de temperatuur een kritische factor. De meeste geleidende polymeren, zoals polyaniline-, polypyrrool- en polythiofeenderivaten, zijn geschikt voor opslag bij kamertemperatuur of lage temperaturen (doorgaans 0–25 graden). Hoge temperaturen kunnen de afbraak van de polymeerketen of de vervluchtiging van het doteringsmiddel versnellen, wat leidt tot een afname van de geleidbaarheid. Ten tweede is vochtbeheer net zo belangrijk. Een te hoge luchtvochtigheid kan er gemakkelijk voor zorgen dat polymeren vocht absorberen en opzwellen, of zelfs hydrolyse ondergaan. Daarom wordt opslag in een droge omgeving met een relatieve luchtvochtigheid onder de 50% aanbevolen.
Blootstelling aan licht is ook een factor waarmee rekening moet worden gehouden. Sterk ultraviolet licht of zonlicht kan breuk of oxidatie van de polymeerketen veroorzaken, waardoor de geleidbaarheid verandert. Daarom moeten licht-dichte, luchtdichte containers, zoals bruine flessen of licht-zakken, worden gebruikt om de impact van licht op het materiaal te minimaliseren. Direct contact met sterke zuren, sterke basen, oxidatiemiddelen en metaalionen moet ook worden vermeden om chemische reacties te voorkomen die de polymeerstructuur zouden kunnen beschadigen.
Voor geleidende polymeren die gedurende langere perioden worden bewaard, moeten de containers gesloten blijven en moet de toestand van het materiaal regelmatig worden gecontroleerd, inclusief veranderingen in kleur, deeltjesdispergeerbaarheid en geleidbaarheid. Voor vloeibare of dispersiematerialen kunnen geschikte stabilisatoren worden toegevoegd of kan koeling worden gebruikt om precipitatie, aggregatie of afbraak te voorkomen. Wetenschappelijke en redelijke opslagmaatregelen kunnen niet alleen de levensduur van geleidende polymeren verlengen, maar ook hun stabiele geleidbaarheid en betrouwbaarheid bij praktische toepassingen garanderen.
