De materialen die in antistatische additieven worden gebruikt, zijn voornamelijk afhankelijk van hun chemische structuur en werkingsmechanisme. Organische verbindingen met een laag molecuulgewicht zijn een gebruikelijke keuze. Deze additieven zijn doorgaans samengesteld uit chemische eenheden zoals vetalcoholen, vetzuren, polyethers, amiden of sulfonaten, en kunnen de oppervlakteweerstand van materialen verminderen door hygroscopische of ionisatie-effecten. Ze worden gekenmerkt door hun kleine molecuulgewicht, goede migratie en het gemak waarmee een geleidende film op materiaaloppervlakken wordt gevormd, waardoor ze geschikt zijn voor polyolefinen, PVC, coatings en vezelmaterialen.
Gebruikelijke materialen zijn antistatische middelen op basis van polymeren-, waarbij doorgaans polyethyleenglycol (PEG), polyacrylaten, polyamiden, polyurethaan of geënte gemodificeerde polymeren als hoofdbestanddeel worden gebruikt. De voordelen van polymere materialen zijn onder meer een goede thermische stabiliteit en duurzaamheid, controleerbare migratie en het vermogen om stabiele antistatische eigenschappen te behouden tijdens verwerking bij hoge- temperaturen en langdurig- gebruik, waardoor ze geschikt zijn voor elektronica, optica, behuizingen van precisie-instrumenten en technische kunststoffen.
